Uw winkelmandje is leeg
Van het oude China tot Wall Street, de rode stropdas heeft altijd symbool gestaan voor agressie.
Het wordt niet voor niets de 'das van de macht' genoemd: door een rode das te dragen, laat je zien dat je het meent.
Het symboliseert rijkdom, kracht, autoriteit, dominantie en passie. In veel culturen symboliseert het ook geluk.
Voor een ultieme, krachtige uitstraling kies je een felrode stropdas, zoals een effen rode of robijnrode zijden stropdas. Voor een minder opvallende look kun je het felrood vervangen door een zachtere tint bordeauxrood.
Als je naar Donald Trump kijkt, zie je meestal dat hij iets roods, diks en opvallends probeert te benadrukken. Ik heb het over zijn stropdas – zijn machtsstropdas, om precies te zijn – die hij droeg tijdens zijn inauguratie, en die een vast onderdeel is geworden van Trump-karikaturen.
Stropdassen met een symbolische betekenis, zoals die gedragen door voormalig zakenman Trump, werden in de jaren tachtig beroemd in New York en hebben, net als Trumps visitekaartje, een historische en wetenschappelijke betekenis die verder reikt dan hun fallische uiterlijk.
Van de Franse aristocratie tot het presidentschap: de geschiedenis van de machtsverhoudingen zou net zo goed de geschiedenis van de macht zelf kunnen zijn. Ze kan ook in verband worden gebracht met het verval van de Amerikaanse "grootsheid".
Laten we beginnen met China, in 210 voor Christus.
Geloof het of niet, de vroegste voorbeelden van banden met de communistische machthebbers zijn niet alleen verbonden met manische leiders, maar ook met muren.
Tijdens de eerste dynastie van keizerlijk China gaf keizer Qin Shi Huang opdracht tot vele projecten van absurde omvang, waaronder een vroege versie van de Chinese Muur en een groot terracotta leger bestaande uit zo'n 6.000 terracotta soldaten.
Deze soldaten, bijeengebracht om zijn lichaam in het hiernamaals te bewaken, waren beschilderd met rode banden die op bandana's leken . Zelfs als de keizer ze zelf niet droeg, verraadde de luxueuze, geverfde kleding van zijn krijgers op een onmiskenbare manier zijn eigen extravagantie.
Het schilderen van stropdassen is inmiddels verdwenen, in tegenstelling tot de esthetiek van grootheidswaanzin die ermee geassocieerd werd.
Het volgende voorbeeld is meer dan 300 jaar oud: de Zuil van Trajanus , een overwinningsmonument voor de Romeinse keizer Trajanus. Het zou overdreven zijn om Trajanus' das een das te noemen – het is eerder een cape – maar zijn soldaten dragen iets dat op een sjaal lijkt om hun nek.
Of ze het nu om praktische of andere redenen droegen, deze soldaten behoorden tot het grootste leger van Rome en stelden Rome in staat zijn grootste omvang te bereiken.
Aangezien rood de militaire kleur van Rome is, kunnen we aannemen dat de sjaals van deze zuil, toen ze eenmaal geverfd waren, ook rood waren . Ik zou deze sjaal indelen in de categorie "rode stropdassen", begrijpt u wat ik bedoel?
Het is geen toeval dat deze oude Romeinse en Chinese soldaten voor rood kozen. Het is wetenschap. Voordat we verdergaan met het verhaal, is het de moeite waard om de talloze studies te vermelden die het verband tussen rood en competitief gedrag aantonen.
Volgens onderzoek van Psychology Today biedt het dragen van rood een concurrentievoordeel. Het geeft je een gevoel van dominantie en zorgt ervoor dat je op je tegenstander dominanter en dreigender overkomt .
Rood wordt ook geassocieerd met hogere testosteronspiegels . Dus als je iemand bent die geen rood in je gezicht kan uitstaan (misschien heb je wel oranje in je gezicht), kan het dragen van rood een signaal zijn van je neiging tot agressie.
Een rode stropdas wordt gedragen door iemand die de aandacht wil vestigen op zijn of haar macht, net zoals een fregat dat probeert zijn positie te versterken.
Deze soldaten droegen stukken rode stof om hun nek gebonden, en ze moesten behoorlijk agressief overkomen om een audiëntie te krijgen: na een ontmoeting met hen nam koning Lodewijk XIV hun hoofddeksel over.
Het werd bekend als de stropdas: een verkeerde uitspraak van het Franse woord voor Kroatië. Hoewel Kroatië erg trots is op dit erfgoed (in 2003 bonden ze een gigantische rode stropdas om het Romeinse amfitheater – je moet het zien om het te geloven), was het koning Lodewijk XIV zelf, met alle macht van een 17e-eeuwse Franse koning, die van deze stijl een meesterwerk maakte.
De stropdas verspreidde zich razendsnel en werd een vast onderdeel van de garderobe van de hogere klasse, volgens het klassieke principe "Apen doen na wat ze zien".
H. Le Blanc in zijn baanbrekende werk L'art de nouer la cravate (De kunst van het knopen van een stropdas), gepubliceerd in 1829, stropdassen als een "introductiebrief".
Volgens Le Blanc had elk land zijn eigen stijl. De Amerikaanse das " heeft de vorm van een zuil, bedoeld om een Korinthisch kapiteel te ondersteunen ."
Je kunt elke kolomvormige stropdas dus toeschrijven aan de Amerikaanse stijl - en ik denk dat de meeste zakelijke stropdassen in die categorie vallen.
In de jaren twintig van de vorige eeuw vestigde Amerika zich als een belangrijke speler in de geschiedenis van de stropdas dankzij de New Yorker Jesse Langsdorf , een stropdassenmaker (het was ooit een ambacht) die hoeken van 45 graden en een driedelige constructie gebruikte om de stropdas te maken waar we allemaal wel eens mosterd op hebben gesmeerd.
En dat gold eigenlijk voor ons allemaal. De stropdas werd een vast onderdeel van de dagelijkse garderobe van bijna elke man. Je zou kunnen zeggen dat dat de tijd was dat Amerika de laatste "grote" natie was. Oké, laat me het uitleggen.
De maakindustrie vertegenwoordigde een groot deel van de omzet van een bedrijf, wat gunstig was omdat het meer banen betekende voor ongeschoolde arbeiders.
De welvaart van ongeschoolde blanke mannen bloeide op, omdat er geen noodzaak was om naar school te gaan - het was voldoende om aan het werk te gaan.
In deze context droegen mannen altijd hoeden en stropdassen, dus de president kleedde zich niet veel anders dan gewone mensen. Dit gaf het dragen van een stropdas waarschijnlijk een zekere status.
Elke stropdas was een machtsstrop (hoewel, vergeet niet, de communisten altijd machtiger zijn). Amerika beleefde een periode van redelijke economische voorspoed (als je blank was) en "grootsheid" (als je blank was).
Vervolgens begonnen de energiebronnen te veranderen. De Amerikaanse maakindustrie bereikte haar hoogtepunt in de jaren zeventig en begon daarna te tanen.
De bedrijfsinkomsten verschoven van de productie naar de aandelenhandel, en de macht, net als de macht van de Franse koning, keerde terug. Ze vond een nieuw thuis: Wall Street.
Met deze nieuwe macht kwam de nieuwste vorm van machtswellust en het onvermijdelijke Hollywood-icoon dat daarbij hoorde: Gordon Gekko .
Gordon Gekko is de fictieve magnaat die centraal staat in Oliver Stones film Wall Street. Oorspronkelijk bedoeld als een tragische figuur, is Gekko uitgegroeid tot een populaire held voor ambitieuze rijke mensen, en zijn gevoel voor mode is een belangrijk element van zijn aantrekkingskracht.
Wall Street heeft bewezen dat je je ego kunt aanscherpen met felle kleuren, glimmende accessoires en een hoog contrast. Gekko is het geesteskind van mode-schrijver Alan Flusser, die de stijl van Gekko omschreef als "fuck you clothes". Fuck you, ik verdien geld. Fuck you, ik heb macht. Fuck you, ik neuk je.
En dat brengt ons bij Trump , zelf een product van de Amerikaanse zakencultuur van de jaren 80, met stropdassen die doen denken aan die van Gekko. Dik. Ogenschijnlijk duur. Te laag gedragen. Rood.
Meestal zijn zijn stropdassen koningsrood, net als zijn " Make America Great Again "-petten. Hij trekt de aandacht. Agressief. Nogmaals, ik heb het over zijn stropdassen.
Hoewel men zou kunnen denken dat rood hem simpelweg in lijn brengt met zijn Republikeinse partijgenoten, is het idee van de rode versus de blauwe staten in werkelijkheid niet ouder dan Bush versus Gore, en Trumps voorliefde voor machtsspelletjes met rode stropdassen is nog veel ouder.
Zo gebruikt hij bijvoorbeeld in zijn bordspel dezelfde afbeelding van Donald met een rode stropdas voor de doos, het spelreglement en zelfs voor zijn nep-Trump-dollars, waarvan de kleinste waarde 10 miljoen dollar is.
Dit alles draagt natuurlijk bij aan het krachtige imago van Donald. Er is zelfs iets bewonderenswaardigs aan het feit dat hij zijn eigen merk draagt (ook al is het een beetje alsof je een T-shirt van je eigen band draagt).
Als president zal Donald Trump verschillende presidentiële portretten krijgen; u kunt er gerust van uitgaan dat hij op de meeste daarvan zal worden afgebeeld in een wit overhemd, een blauw pak en zijn kenmerkende effen rode stropdas.
Reacties worden vóór publicatie goedgekeurd.
